Verticaliteit

Als we het zwaartepunt van het lichaam van een rechtopstaande Mens beschouwen als het aangrijpingspunt van de zwaartekracht en een virtuele rechte, naar het centrum van de Aarde trekken, hebben we een lijnstuk, dat deel uitmaakt van een verticale.

De bewustwording van het bestaan van deze rechte, noemt men ‘verticaliteit’.

 Het zwaartepunt is het centrum van het fysieke lichaam. Dit wordt ook seika tanden (Japans) of tan-tiën (Chinees) genoemd.

Als men deze rechte naar boven volgt komt men door het middenrif in de hartstreek, die ook - het geestelijk, modale of astrale centrum – genoemd wordt. Met de psyché  en het hart, de hartchakra en de thymusklier.

En verder: in het hoofd ligt het mentaal centrum met het brein en de pijnappelklier of derde oog, als epicentrum.

Deze hoger genoemde centra zijn de drie kardinale energiecentra van de Mens.

Tussen deze centra in vindt men, op deze verticale lijn nog andere energiecentra of chakra’s:

Ø  Bij het mentale centrum horen:

o   Het fontanelchakra

o   Het keelchakra

Ø  Bij het lichamelijke centrum horen:

o   Het alvleesklier- of middenrifcentrum

o   Het perineum- of stuitcentrum

Deze verticale loopt verder omlaag de Aarde in; door het zonnestelsel; het melkwegstelsel;  de kosmos en de oneindigheid in.

En omhoog in: ‘de oorzaak van het fysische bestaan’; de hogere dimensies; dé energiebron, Hét  ‘al en hét niets’, hét absolute, in de oneindigheid.

De uitersten raken elkaar. De ruimte is gekromd.