Verticaliteit
Als we het zwaartepunt van het lichaam van een
rechtopstaande Mens beschouwen als het aangrijpingspunt van de zwaartekracht en
een virtuele rechte, naar het centrum van de Aarde trekken, hebben we een
lijnstuk, dat deel uitmaakt van een verticale.
De bewustwording van het bestaan van deze rechte, noemt men
‘verticaliteit’.
Het zwaartepunt
is het centrum van het fysieke lichaam. Dit wordt ook seika tanden (Japans)
of tan-tiën (Chinees) genoemd.
Als men deze rechte naar boven volgt komt men door het
middenrif in de hartstreek, die ook - het geestelijk, modale of astrale centrum
– genoemd wordt. Met de psyché en het hart, de hartchakra en de
thymusklier.
En verder: in het hoofd ligt het mentaal centrum met het
brein en de pijnappelklier
of derde oog, als epicentrum.
Deze hoger genoemde centra zijn de drie kardinale
energiecentra van de Mens.
Tussen deze centra in vindt men, op deze verticale lijn nog
andere energiecentra of chakra’s:
Ø
Bij het mentale centrum horen:
o
Het fontanelchakra
o
Het keelchakra
Ø
Bij het lichamelijke centrum horen:
o
Het alvleesklier- of
middenrifcentrum
o
Het perineum- of stuitcentrum
Deze verticale loopt verder omlaag de Aarde in; door het
zonnestelsel; het melkwegstelsel; de
kosmos en de oneindigheid in.
En omhoog in: ‘de oorzaak van het fysische bestaan’; de
hogere dimensies; dé energiebron, Hét ‘al
en hét niets’, hét absolute, in de oneindigheid.
De uitersten raken elkaar. De ruimte is gekromd.
